Η Πράξη II του Ρομέο και Ιουλιέτα τελειώνει όχι με θάνατο ή εξόριση, αλλά με ελπίδα τυπωμένη. Η τελευταία σκηνή (II.vi) δείχνει τον Πάππα Λόρεντιο να στεφανώνει τους εραστές στο κελί του—μια σύντομη, ιερά τελετή που τους δέσμευσε μπροστά στον Θεό, μάρτυρες μόνο ο Πάππας και η Ντούλα.
Τα γεγονότα που συχνά αποδίδονται λανθασμένα στη Πράξη II—η πρόκληση του Τυμπάλτ, ο θάνατος του Μερκούτιου, η εξόριση του Ρομέο, η αναγκαστική αρραβώνια της Ιουλιέτας με τον Πάρι, το σχέδιο του φίλτρου, η διπλή αυτοκτονία—όλα αναπτύσσονται στη Πράξη III και μετά. Η Πράξη II είναι ο ερωτικός αpex του παιχνιδιού: η σκηνή της μπαλκόνι (II.ii), η οργάνωση του γάμου (II.iv–v) και ο γάμος του (II.vi).
Ο Σαίξπηρ δομεί την πράξη ως προφανή γαλήνη πριν τη καταιγίδα. Ο πρόλογος της Πράξης III («Now Romeo is beloved and loves again...») σηματοδοτεί τη μετάβαση. Η κατανόηση αυτού του ορίου έχει σημασία: απομονώει το σύντομο, ιδιωτικό θρίαμβο των εραστών πριν ο δημόσιος κόσμος—εχθρότητες, νόμοι, πατέρες—το κατακερματίσει.