Στο Ρομέο και Ιουλίτα Πράξη 2, Σκηνή 3, ο Πατήρ Φραγκίσκο αποκρίνεται στην ξαφνική αίτηση του Ρομέο να παντρευτεί την Ιουλίτα με προσοχή, σκεψιμονεια, και βοτανική μεταφορά:
«Αγιος Φραγκίσκο, τι αλλαγή εδώ!
Είναι η Ροζαλίνη, η οποία αγάπησες τόσο πολύ,
Ο τόσο σύντομα εγκαταλελειμμένη; ο έρωτας των νέων τότε κείται
Όχι πραγματικά στις καρδιές τους, αλλά στα μάτια τους.»
Σημειώνει την επιφανειακότητα και ταχύτητα της μετάβασης του Ρομέο—έρωτας βασισμένος στην όψη, όχι βάθος.
«Αυτές οι βίαιες ηδονές έχουν βίαια τέλη
Και στο θρίαμβό τους πεθαίνουν, σαν φωτιά και πυρίτινο,
Το οποίο καθώς φιλιούνται καταναλώνονται.»
Η κεντρική μεταφορά: πάθος ως εκρηκτική καύση. «Φωτιά και πυρίτινο» (βαρύτινο) καταστρέφονται η ετέρα την ετέρα στην πράξη της ανάψης. Ο Πατήρ προβλέπει ότι η ένταση του γάμου θα αυτοκαταστραφεί.
«Σοφά και αργά· αυτοί που τρέχουν γρήγορα σφαλίστρουν.»
Η συμβουλή του: μετριότητα, διαβούλευση, υπομονή—το αντίδοτο στην νεανική βιασύνη.
Παρά τις επιφυλάξεις, συμφωνεί να τους παντρέψει—ελπίζοντας «αυτή η συμμαχία μπορεί να αποδειχθεί τόσο ευτυχής, / Να τρέψει την εχθρότητα των οικογενειών σας σε καθαρό έρωτα.» Η ελπίδα του είναι πολιτική· ο φόβος του προσωπικός.