Ο Αμλέτος περιέχει κλασική περίπεια (ανάστροφη τύχης)—αλλά δεν είναι ο Αμλέτος που συγχωρεί τον Κλαύδιο (ποτέ δεν το κάνει). Η δομική στροφή είναι η Πράξη III, Σκηνή iii:
Αυτή η στιγμή—η απόφαση να καθυστερήσει—είναι η ανάστροφη του Αριστοτέλη: στροφή από καλή τύχη (εκδίκος με απόδειξη) σε κακή (καταλύτης καταστροφής), προκληθείσα από αμαρτία (λάθος). Το λάθος του Αμλέτου είναι διανοητική υπεροχή του ακριβούς—εφαρμογή θεολογικής λογικής σε στιγμή που απαιτεί δράση.
Η τραγωδία του έργου δεν είναι ότι ο Αμλέτος αποτυγχάνει να ενεργήσει, αλλά ότι η πιο σκέψη στιγμή γίνεται η πιο καταστροφική. Η ανάστροφη είναι εσωτερική, διανοητική, και απόλυτα ανθρώπινη.