Στο Μακμπέθ Πράξη 5, Σκηνή 5, ο διάλογος και οι ενέργειες των στρατιωτών υπορυχνώνουν την πίστη του Μακμπέθ στις προφητείες των μαγίστρων:
«Οι προφητείες που δεν πιστεύονται... ρυθμός και λόγος». Οι στρατιώτες αντιμετωπίζουν τη «μαγική ζωή» ως δεισιδαιμονία, όχι στρατηγική.
Ο στρατός του Μάλκολμ κόβει κλαδιά για καμουφλάζ — κινεί κυριολεκτικά το δάσος προς το Ντάνσινεϊν. Η «αδύνατη» συνθήκη της προφητείας πραγματοποιείται πρακτικά.
«Ο Μακντάφ βγήκε από τη μήτρα της μητέρας του / Ακαίρως σβαρμένον». Αυτό ακυρώνει το «κανένας από γυναίκα γεννημένος» — ο Μακντάφ είναι η ελλείψης.
Η θάρρος τους («συναντάμε και φέρουμε / τα σώματά μας μπροστά ακόμη και στην τρήμα») δείχνει ότι δεν πιστεύουν ότι είναι αήττητος. Ψυχολογία > προφητείες.
«Αιματώδης τύραννος... συναντάμε και φέρουμε...» Το κίνητρό τους είναι η δικαιοσύνη, όχι ο φόβος. Ένας άρχοντας που εμπνέει τέτοιο μίσος έχει ήδη χάσει.
Το κοινό ξέρει ότι οι προφητείες είναι αμφισημίες (τεχνικά αληθείς, πρακτικά ψευδείς). Η πραγματική επαλήθευση των στρατιωτών εκθέτει τη μαγική σκέψη του Μακμπέθ ως παράνοια.