Στο μεταφυσικό ποίημα του 17ου αιώνα «To His Coy Mistress» του Άντγου Μαρβέλ, η σύγκριση της κεφαλής με «am'rous birds of prey» (συχνά ερμηνευόμενη ως «θηρία») είναι πολύπλοκη:
Ο ομιλητής υποστηρίζει ότι, όπως τα ζώα που οδηγούνται από συνεστία, η κοπέλα πρέπει να εγκαταλείψει την αισθητική και να υποταχθεί στην επιθυμία τώρα («Let us roll all our strength and all / Our sweetness up into one ball»). Αυτό αντανακλά τα Cavalier poet conventions και τις πατριαρχικές υποθέσεις γυναικειακής πασσιβότητας και ανδρικού σεξουαλικού δικαιώματος.
Εναλλακτικά, η εικόνα «birds of prey» («tear our pleasures with rough strife / Through the iron gates of life») αναγνωρίζει τον κλουσά της κοινωνικής σύμβασης (τιμή, παρθενιά, φήμη) που παγιδεύει τη γυναίκα. Η σύγκριση «θηρίου» υπογραμμίζει τη βία που απαιτείται για να σπάσει ελεύθερα.
Πολλοί λόγοι υποστηρίζουν ότι το ποίημα είναι ειρωνικό. Η υπερβολική λογική του ομιλητή («Had we but world enough, and time...») υπονομεύεται από την απρόσδευτη επείγουσα. Η εικόνα «θηρίου» μπορεί να σατιρίζει την διαφανή ρητορική γοητείας, εκθέτοντας τη δική του «θηριώδη» λαγνεία.
Η σύγκριση εξυπηρετεί την κεντρική τάση του ποιήματος: ιδανικευμένο έρωτας vs θνητή επείγουσα.