Στη δραματική ορολογία, η «άρση» αναφέρεται στην εντérica αίσθηση προσδοκίας και εξάλτησης του κοινού σε μια καθοριστική στιγμή—το συναίσθημα ότι κάτι πρόκειται να συμβεί. Δεν είναι τεχνικός όρος για τον εκτελεστή (όπως το «lift» στο χορό/ζευγάρι) αλλά περιγραφή της φυσιολογικής και ψυχολογικής κατάστασης του θεατή.
Η «άρση» δανείζεται από την αεροδυναμική—η δύναμη που αντιστρέφει τη βαρύτητα. Στο θέατρο, αντιστρέφει την πασιβότητα. Το κοινό κλίνει εμπρός (حرفياً ή μεταφορικά); η αναπνοή κρατάει; η προσοχή οξύνεται. Το παιχνίδι έχει κερδίσει την εμπρόσθη κλίση τους.
Ένα παιχνίδι χωρίς άρση είναι μια πλατιά γραμμή. Η άρση είναι το απόδειξη ότι η δραματική δομή λειτουργεί: θεμέλωση → επιπλοκή → κρίση → η στιγμή που το κοινό ξέρει ότι η κρίση έφτασε. Είναι ο μετρήσιμος παλμός της αφοσίωσης.