Το ποιήμα «Looking Glass» της Καμάλα Ντας είναι ένα εξηγηματικό chef-d'œuvre που εξερευνά το διασπασμένο θηλυκό εαυτό μέσω της μεταφοράς του καθρέφτη.
Ο καθρέφτης αντιπροσωπεύει το σχίσμα μεταξύ εξωτερικής εμφάνισης και εσωτερικής ψυχής. Η Ντας αντιμετωπίζει την αποκλίση μεταξύ του πώς βλέπεται και του πώς ζει τον εαυτό της, ρωτώντας την αυθεντικότητα υπό το πατριαρχικό βλέμμα.
Η Ντας περιγράφει عمدά τον εαυτό της ως «αμορφή γυναίκα», απορρίπτοντας τα συμβατικά πρότυπα ομορφιάς. Καταλογώντας φυσικά «ελαττώματα»—κριμμένα μαλλιά, χαλαρή στήθη, ρυτίδες—μετατρέπει τις αντιληπτές ατελείες σε τόπους αλήθειας και αντίστασης.
Το ποιήμα γεμίζει από βλαβερές εμπειρίες του παρελθόντος που «ρίχνουν σκιά στο παρόν της». Αυτά τα αδήλωτα τραύματα διαμορφώνουν την αυτοαντίληψή της και τροφοδοτούν την συναισθηματική βαρύτητα του ποιήματος.
Η Νδας εκφράζει βαθιά έπαιξμο για διαφυγή—από τις κοινωνικές προσδοκίες, τους περιορισμούς του σώματός της και τα βάρη της μνήμης. Ο καθρέφτης γίνεται ταυτόχρονα φυλακή και πύλη.
Εικόνες κενών δωματίων και μονάχων μορφών γνώριζουν την απουσία—ενός εραστή, της ολοκληρωτικότητας, του εαυτού που θα μπορούσε να γίνει. Το ποιήμα τελειώνει σε αναλυμένη τάση μεταξύ αποδοχής και πόνο.
Το «Looking Glass» αποτελεί πρακτικό παράδειγμα της πρωτοποριακής εξηγηματικής μέθοδου της Ντας, δίνοντας φωνή στη θηλυκή υποκειμενικότητα στην μετααποικιακή Ινδία. Απορρίπτει την λύση, επιμείνοντας ότι η σχέση μιας γυναίκας με την ανακλάσεών της—και την κοινωνία της—απομένει τόπος συνεχή διαπραγμάτευσης.