Τρία ιστορικά πρόσωπα πίσω από τα Σονέτα του Σέικσπιρ
Τα 154 σονέτα του Σέικσπιρ έχουν τροφοδοτήσει αιώνες της εικασίας για τις πραγματικές τους εμπνεύσεις. Αν και τα ποιήματα ξεφεύγουν από τη βιογραφία, τρία ιστορικά πρόσωπα εμφανίζονται επανειλημμένα στο ακαδημαϊκό δίσκο ως πιθανά μοντέλα για τους κεντρικούς χαρακτήρες του κύκλου.
Οι τρεις υποψήφιοι
- Χέτσεβι Γουριόθσλεϊ, Έαρλ του Σαутσμπτον (1573–1624): Ο κύριος υποψήφιος για τον «καλό νεανία» των πρώτων 126 σονετών. Ένας χαρισματικός μεцένας των τεχνών, η νεότης, η ομορφιά και η αρνητική του στάση προς τον γάμο ευθυγραμμίζονται με τις επείγουσες κλήσεις των ποιημάτων για αναπαραγωγή και την εξερεύνηση της αριστοκρατικής προνομιακής θέσης. Ο Σέικσπιρ ανέθεσε σε αυτόν τα Βένους και Άδωνις και Η Αρπαγή της Λουκρετίας.
- Βασίλισσα Ελισάβετ Α΄ (1533–1603): Αναφέρεται αλληlophrαστικά σε πολιτικά φορτισμένα σονέτα (ειδικά 106, 126 και η ακολουθία της «σκοτεινής κυράς»). Η γηράσκουσα βασιλεία της, η αμφισημία γαμικά και η συμβολική της 육μαίωση του κράτους αντηχούν μέσω ποιημάτων για τον χρόνο, την εξουσία και την θνητότητα.
- Ο ίδιος ο Γουίλιαμ Σέικσπιρ: Ο ποιητής-μιλούμενος εμφανίζεται πιο ξεκάθαρα στα ύστερα σονέτα (127–154), όπου ο γήρας, η κληρονομιά, η καλλιτεχνική αθανασία και η συμπλοκή με τη «σκοτεινή κυρία» αντανακλούν έναν μεσαίωνα συγγραφέα που αντιμετωπίζει τη δική του θνητότητα και τη δημιουργική του ώθηση.
Είτε αυτά τα πρόσωπα αντιστοιχούν απευθείας στα σονέτα είτε χρησιμεύουν ως σύνθετα μοντέλα εμπνεύσεως, η ιστορική τους παρουσία φωτίζει τις κοινωνικές και πολιτικές ρεύσεις που ρέουν υπό την ποίηση του Σέικσπιρ.