Το «Ιρις» της Χριστίνας Росέτι (συχνά με τίτλο απλώς «Ιρις») αναδιαμορφώνει το πένθος όχι ως διακοπή αλλά ως απολύτως απαραίτητο σεζόν. Η ήσυχη διδακτικότητά του προσφέρει παρηγοριά χωρίς συνωμοσιολογία.
Το ποίημα δεν αρνείται τον πόνο. Το ανανεομορφώνει: η αντοχή είναι ίδια μια μορφή ανθισμού. Ο ιρις δεν εμφανίζεται παρά την βροχή—εμφανίζεται λόγω αυτής. Η οπτική φυσική γίνεται πνευματική φυσική.
Κανένα πλατίτικο («θα γίνει καλύτερα»). Μόνο η παρατηρούμενη αλήθεια: το φάσμα απαιτεί την καταιγίδα. Η Росέτι, που πάθαινε χρόνια νόσο και κατάθλιψη, γνώριζε. Δεν πρόσφυγε φυγή—πρόσφυγε δομή.