Το ποίημα ΟΧΙ! (1844) του Τόμας Χουντ είναι ένας κατάλογος αρνήσεων—«Όχι ήλιος, όχι φεγγάρι, όχι πρωί, όχι μεσημέρι»—που αφαιρεί τους δείκτες του χρόνου και της άνεσης, αφήνοντας μόνο το γολίμο γεγονός της θνητότητας. Το ποίημα κινείται από την νηπιά («Όχι ζέστη, όχι ευτυχία») στη γηρασκία («Όχι δύναμη, όχι απόλαυση»), με κάθε στροφή να σωρούαπουλ τις απουσίες.
Ωστόσο, ο τόνος δεν είναι καθαρά απογοητευτικός. Το σπιρίτο και η ειρωνεία του Χουντ—«Όχι ταχυδρομείο, όχι νέα, όχι αλληλογραφία»—ελαφραίνουν το σκοτάδι. Οι τελευταίες στροφές υποδεικνύουν ότι η αποδοχή του «ΟΧΙ!» του θανάτου μας επιτρέπει να ζήσουμε πιο πλήρως το «ΝΑΙ!» του παρόντος. Η δομή του ποιήματος—επανάληψη, συσσώρευση, ρυθμική επιμονή—αντιβιβάζει την αναπόφευκτη ροή του χρόνου.
Γραμμένο με στοχασματική, ελεγειακή φωνή με στιγμιότυπα χιούμορ, το ΟΧΙ! είναι ένα μεμένο móρι που προτρέπει όχι στην παραίτηση αλλά στην ένταση: εκμεταλλευτείτε το βραχύ φως, γιατί το «ΟΧΙ!» έρχεται για όλους μας.