Στο βιλλανέλ One Art της Ελισάβετ Μπισόπ, η λέξη «losing» εμφανίζεται πέντε φορές—περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη λέξη. Η μορφή του βιλλανέλ απαιτεί επανάληψη (δύο refrain που εναλλάσσονται), και η Μπισόπ χρησιμοποιεί το «losing» τόσο ως refrain όσο και ως θεματικό κινητήρα.
Το ποίημα καταγράφει ζημιές: κλειδιά πόρτας, ρολόι, σπίτια, πόλεις, ηπειρωτική ζώνη, «εσένα». Κάθε στροφή επεκτείνει την κλίμακα, αλλά το refrain—«Η τέχνη της απώλειας δεν είναι δύσκολο να κατακτηθεί»—προσπαθεί να οικειοποιήσει την πένθη μέσω της εξάσκησης. Η τελευταία στροφή σπάει ελαφρώς το πρότυπο: «(Γράψέ το!) σαν καταστροφή», επιδεικνύοντας το ψέμα.
Η πενταπλή επανάληψη του «losing» εκτελεί το επιχείρημα του ποιήματος: η απώλεια είναι επαναλαμβανόμενη, συνήθης, σχεδόν βαναϊκή—μέχρι να μην είναι. Η Μπισόπ μετατρέπει έναν τυπικό περιορισμό σε συναισθηματική αλήθεια: ασκούμαστε στις μικρές απώλειες για να προετοιμαστούμε για εκείνη που μας συντρίβει.