Το ελεγειακό ποίημα του Α.Ε. Χάουςμαν θρηνεί τον θάνατο ενός νεαρού αθλητή, ταυτόχρονα γιορτάζοντας την αθάνατη του ανθοκομιά. Τέσσερις στροφές, καθένας ξεκινώντας με το επαναλαμβανόμενο στίχο του τίτλου, εξετάζουν:
Το ποίημα υποστηρίζει ότι ο νωρίς θάνατος διατηρεί αμετάβλητη τη δόξα — ο αθλητής δεν αντιμετωποίζει ποτέ την παρακμή, παραμένοντας «ανίκητος» στη μνήμη.