Ο στίχος «Ως τον αστερόεντο θόλο του απεριόριστου Ουρανού» εμφανίζεται στο έλεγος Αδωνάις (1821) του Πέρσι Μπισ Σέλξλαι, γραμμένο για να θρηνήσει τον Τζον Κίτς.
Το Αδωνάις είναι ελεγειο 55 στροφών Σπενσεριού τύπου. Ο Σέλξλαι μυθοποιεί τον Κίτς ως Αδωνίδα—όμορφο νέο που σκοτώνεται από κάπρο (κριτικές/ασθένεια). Η στροφή που περιέχει αυτόν τον στίχ περιγράφει την αιώνιο σφαίρα όπου η πνευματική οὐσία του ποιητή ανεβαίνει.
Είναι παραβολή του απείρου—ο «αστερόentos θόλος» ως εικόνα απεριόριστου, ταξινομημένου κάλλους. Ο θόλος υποδεικνύει τόσο προστασία όσο και ευρυτικότητα. «Απεριόριστος Ουρανός» συγχωνεύει το ουράνιο και το απεριόριστο.
Ο Σέλξλαι αγαπούσε τις ουράνιες μεταφορές: «Ο ουρανός αλλάζει» (Αδωνάις 37), «Η ζωή, σαν θόλος πολυχρώματου γυαλιού» (Αδωνάις 52), «Η Σελήνη ανήλθε» (Το Σινέφι). Αστέρια = αιωνιότητα, έμπνευση, το αληθινό σπίτι του ποιητή.
Ο Κίτς πέθανε στα 25. Ο Σέλξλαι (28) αντιμετώπιζε τη δική του θνητότητα. Ο «αστερόentos θόλος» προσφέρει παραμύθια μέσω κλίμακας: η προσωπική τραγωδία διαλύεται στο κοσμικό κάλος. Όχι απόρριψη—μεταμόρφωση.
Δύο αιώνες αργότερα, ο στίχος εξακολουθεί να σηκώνει: απεριόριστος θόλος—η αρχιτεκτονική του νου για το άπειρο.