Το «Obituary» του Α.Κ. Ραμανούτζαν εξερευνά το αποκαταστατικό του θανάτου ενός πατέρα μέσω φακού τελετουργίας, μνήμης, και μη-επιλύτη κληρονομιάς. Κεντρικά θέματα:
σράντχα) αποτυγχάνουν να περιέχουν την ακατάστατη πραγματικότητα του πατέρα—τα χρέη του, οι συζητήσεις, τα ανεξέλεγκτα πράγματα, το «αλλαγμένο» πιστοποιητικό γέννησης. Η τελετουργία ταξινομεί· η ζωή ακαταστατεί.
«Έκαψε σωστά... / νόμισμα ματιών... / λίγους σπονδυλικούς δίσκους» — το σώμα αντιστέκεται στη συνολική κάυση· φραγμένους παραμένουν, όπως οι ανεξέλεγκτες αλήθειες.
Ο ομιλητής (γιός) κληρονομεί όχι μόνο γονίδια αλλά υποχρεώσεις, αντιφάσεις, και το καθήκον της αφηγήσεως. «Αφησε ένα σπίτι που κλίνετο» — δομική και ηθική αστάθεια.
Το ποίημα είναι η νεκρολογική που ο πατέρας δεν πήρε ποτέ—αληθινή, ειρωνική, αγαπητική, κριτική. Το γράψιμό του εκτελεί το καθήκον που οι τελετές χάσαν.
«Η ετήσια τελετουργία... / είναι η μόνη τελετή / που ξέρω για τους νεκρούς» — η επανάληψη αναγνωρίζει την παροδικότητα ενώ δημιουργεί συνέχεια.
Ο λιτός, εικονοβασισμένος στυλ του Ραμανούτζαν κάνει το προσωπικό παγκόσμιο: κάθε νεκρολογική είναι διαπραγμάτευση ανάμεσα στο τι ζήθηκε και τι μπορεί να πει.