Ο Πόλ Φίσερ δεν έχει μονό «αστείο περπάτημα» στο Tangerine. Κρίσιμες στιγμές περπάτησης ορίζουν την εμπειρία του:
Το περπάτημα = ευπάθεια για τον Πόλ (νόμιμα τυφλός, βιασμένος). Βρίσκει ασφάλεια σε ομαδικά πλαίσια (ποδόσφαιρο, οικογένεια, φιλία Τζόυ), όχι στην μοναξιά. Το μυθιστόρημα χρησιμοποιεί την περιορισμένη όρασή του για να κάνει το περπάτημα πράξη θάρρους και έκθεσης.
Δεν προσδιορίζεται κανένα συγκεκριμένο «σημείο» ως προτιμώμενη τοποθεσία περπάτησης — τα περπάτηματα είναι αφηγηματικά εργαλεία που δείχνουν την πλοήγησή του σε εχθρικό περιβάλλον.