***
> Κεφάλαιο πρώτο
> ΑΤΜΙΣΑ ΤΥΧΑΙΑ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΟΥ ΠΡΟ ΑΛΓΕΒΡΑΣ.
> Δεν είναι κάτι που ξεχνάς, ακόμα κι αν είσαι δωδεκάχρονος δυσλεξικός με ΔΕΠΥ, όπως εγώ. Θέλω να πω, οι περισσότεροι δάσκαλοι δεν ήταν και τόσο συναρπαστικοί ούτως ή άλλως, εκτός από την κυρία Ντοντς, η οποία ήταν μια πραγματική κουβέντα. Για ένα πράγμα, φορούσε αυτά τα μαύρα, μυτερά παπούτσια που έκαναν κλικ όποτε περνούσε στο διάδρομο. Για άλλον, τα μάτια της μου θύμιζαν γεράκι. Είχε έναν τρόπο να με κοιτάζει σαν να μπορούσε να δει ακριβώς μέσα από το κρανίο μου.
> Η κυρία Ντοντς ήταν επίσης η μόνη δασκάλα που με είχε κάνει να νιώσω άσχημα για τη ΔΕΠΥ μου. «Πέρσι», έλεγε, «θα τα έκανες πολύ καλύτερα αν προσπαθούσες απλώς να συγκεντρωθείς».
> Πάντα ήθελα να της πω ότι προσπάθησα να εστιάσω, αλλά ο εγκέφαλός μου ήταν απλώς συνδεδεμένος διαφορετικά. Εννοώ, όταν έχεις έναν εγκέφαλο σαν τον δικό μου, είναι σαν να έχεις χίλιους διαφορετικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που εκπέμπουν όλοι ταυτόχρονα. Δεν ήταν μόνο ένας σταθμός, ήταν όλοι, ο καθένας πιο δυνατός από τον προηγούμενο.
> Αλλά ποτέ δεν είπα τίποτα από αυτά. Απλώς κάθισα στο πίσω μέρος της τάξης της και ονειρευόμουν όλα τα πράγματα που θα προτιμούσα να κάνω παρά να μάθω για τον τετραγωνικό τύπο.
***
Ενημερώστε με αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα!