Ο τίτλος «Υπόσημο στη Νεότητα» (πιθανώς αναφορά στο μικρό μυθιστόρημα του Χοσέ Γκαρσία Βίγια του 1933) λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα:
Μια περιφερειακή σημείωση που προστίθεται σε ένα κυρίως κείμενο — υποδηλώνει ότι η ιστορία είναι σχόλιο στη νεότητα, όχι η νεότητα ίδια. Ένα γλωσσάριο, μια προσθήκη, ένα «βλέπε επίσης».
Η κοινωνία συχνά χειρίζεται τη νεότητα ως προκαταρκτικό, δευτερεύον τμήμα — η «πραγματική ιστορία» αρχίζει στην ενηλικίωση. Ο τίτλος αντιστρέφει αυτό: η νεότητα είναι το κείμενο; η ενηλικίωση το υπόσημο.
Ο αφηγητής (Ντόντογκ) κοιτάζει πίσω στον νεανικό του γάμο — η ιστορία του σχολιάζει την ευρύτερη敘事 της γενεαλογικής κύκλους. Η εμπειρία του υποσημαίνει την του πατέρα του, του γιου του.
Τα υποσημεία είναι μικρά, εύκολα να παραβλεφθούν. Η ένταση της νεότητας φαίνεται τεράστια στη στιγμή — αλλά αναδρομικά, είναι μια βραχύ σημείωση σε μια μακρά ζωή.
Τα υποσημεία ερμηνεύουν, διορθώνουν, πλακουνίζουν. Η ιστορία ερμηνεύει τον νεανικό πάθος μέσω πιο παλαιών ματιών — προσθέτοντας τη σοφία που έλειπε στον νέο Ντόντογκ.
Ο Ντόντογκ παντρεύεται στα 17; πατέρας αντιτάσσεται; γιος Μπλάς επαναλαμβάνει τον κύκλο στα 18. Ο τίτλος καταγράφει: η νεότητα κάθε γενιάς είναι υπόσημο της προηγούμενης — ίδια λάθη, ίδιο πάθος, ίδια τυφλότητα. Το «υπόσημο» είναι τόσο ασημαντικό κλίμακα όσο και απολύτως απαραίτητο για κατανόηση.
Τελική Ανάγνωση: Η νεότητα δεν είναι κεφάλαιο. Είναι υπόσημο — σύντομο, επείγον, εklärτικό, και αιώνια αναφέροντας στο κυρίως κείμενο μιας ζωής.