Το ποίημα του 1935 του Brecht είναι ένα ξίφος σταυρωμένο στην ψεύτικη της ιστοριογραφίας: ότι βασιλιάδες, αυτοκράτορες και στρατηγοί χτίζουν πολιτισμούς. Εν επτά στροφές, το διαλύει.
«Ποιος χτίσε τη Θήβα των επτά πυλών; / Στα βιβλία θα διαβάσετε τα ονόματα των βασιλιάδων. / Οι βασιλιάδες έτραγαν τους βράχους;»
Το refrain—«Ποιος χτίσε...;»—χτυπάει ότι η εργασία διαγράφεται από το αρχείο. Πυραμίδες, Βαβυλώνα, Μεγάλο Τείχος, σιδηρόδρομοι: όλα χτίστηκαν από ανώνυμους εργάτες, πιστεύονται σε κυβερνήτες.
Καμία ακαδημαϊκή γκάργκα. Απλές λέξεις, σχήματα εικόνας. Ένας εργάτης μπορεί να το διαβάσει—και να αναγνωρίσει την άθλια του ορατότητα.
«Οι εργάτες χτίσαν τη Ρώμη, αλλά ποιος ζει εκεί;» Οι καρποί της εργασίας συσσωρεύονται στους ιδιοκτήτες. Η εκμετάλλευση δεν είναι ατύχημα—είναι το σύστημα.
Η τελευταία στροφή δεν κριτικεύει απλά—αποκτά: «Καταργήστε το κεφάλαιο, ξεκινήστε την εποχή της ανθρωπότητας.» نه μεταρρύθμιση. Κατάργηση. Το ποίημα κινείται από ανάλυση σε πρόγραμμα.
Κάθε εποχή ξαναγράφει την ιστορία για να δικαιολογήσει τις δομές εξουσίας της. Το ποίημα του Brecht είναι εργαλείο για ανάγνωση εναντίον της ροής—για να ρωτάει, πάντα: Ποιος δούλεψε; Ποιος πληρώθηκε; Ποιος θυμήθηκε;