Το *1984* του Orwell κατασκευάζει ένα totalitarian μηχάνημα όπου ο έλεγχος είναι συνολικός, εσωτερικοποιημένος, και ανεφέκτος. Οκτώ επικαλυπτόμενοι μηχανισμοί επιβάλλουν την πραγματικότητα του Party:
Telescreens (διττόνορα TV) σε κάθε σπίτι και εργαστήριο. Μικρόφωνα κρυμμένα σε θαμνούς. Η υπόθεση: Εσείς παρατηρείστε πάντα. Επιβάλλει performative συμμόρφωση.
Αναγραφή εφημερίδων, φωτογραφιών, βιβλίων ιστορίας καθημερινά. «Οποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον.» Η πραγματικότητα είναι αυτό που το Party λέει ότι είναι σήμερα.
Τιμωρούν την αφώνη αποστιγμή («thoughtcrime»). Προσωπικές τικ, υπνιάστικα, ημερολόγιο γραφή — όλα κεφαλαιαία αδικήματα. Δημιουργεί εσωτερικοποιημένο φόβο; οι πολίτες επιτηρούν τα δικά τους μυαλά.
Μια μηχανική γλώσσα μειώνοντας το λεξιλόγιο ετησίως. Καμία λέξη για «ελευθερία», «επανάσταση», «τιμή». Αν δεν μπορείς να το πεις, δεν μπορείς να το σκεφτείς. Γλωσσικός ορισμός ως έλεγχος.
Κρατάν δύο αντικειμενικές πεποιθήσεις ταυτόχρονα και αποδεχόμενοι και τις δύο. «Πόλεμος είναι Ειρήνη», «Ελευθερία είναι Σκλαβιά», «Αγνοία είναι Δύναμη». Καταστρέφει την κριτική ικανότητα; κάνει το μυαλό όργανο του Party.
Το «Memory Hole» — κάθαρση βολικών εγγράφων. Προηγούμενες προβλέψεις αλλάζουν για να ταιριάζουν στις τρέχουσες ισχυρισμούς. Δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια εκτός Party.
Αποθαρρύνουν φιλία, αγάπη, οικογενειακή πιστότητα. Σέξ μόνο για αναπαραγωγή (Junior Anti-Sex League). Ατομισμένοι πολίτες δεν έχουν συλλογική δύναμη; μόνο το Party μένει.
Δημόσιες εκτελέσεις, εξαφάνιση (unpersoning), Room 101 (προσωπικοποιημένο βασανιστήριο). Τρομοκρατία ως παιδαγωγία. Μικρές παραβάσεις = εξαφάνιση. Συμμόρφωση = επιβίωση.
Μαζί, αυτά δημιουργούν μια αυτοαποσιτήριστη tyranny όπου το θύμα γίνεται ο εκτελεστής.