Η.raw ομορφιά και ο πολιτισμικός συνcretισμός του Νέα Μεξικού έχουν εμπνεύσει συγγραφείς, πολιτικούς και καλλιτέχνες να εκφράσουν την παράξενη μαγεία του. Πέντε αξιοσημείωτες προσεγγίσεις:
«Το Νέα Μεξικό είναι μέρος όπου η γη είναι τόσο ευρύχωρη και ο ουρανός τόσο διαφανής που οι σκέψεις έρχονται μεγάλες.»
Η Κάθερ, που γράφτηκε το Death Comes for the Archbishop στη Σάντα Φε, πιάνει την ψυχολογική επίδραση του τοπίου — ορίζοντες που διευρύνουν τη συνείδηση.
«Το Νέα Μεξικό είναι η γη της γοητείας, και υπάρχει μαγεία στον αέρα.»
Ο μυστικιστής νωβελίστας, των οποίων η σειρά Νταβάο Τριбал Πόλις εδράωσε την πολιτεία στη λογοτεχνική συνείδηση, ονομάζει το επίσημο καλοκαίρι και προσθέτει την αισθητική πρόταση: η μαγεία είναι ατμοσφαιρική.
«Στο Νέα Μεξικό, το φως είναι διαφορετικό. Τα χρώματα πιο έντονα. Και ο αέρας τόσο καθαρός, που νιώθεις σαν να μπορείς να βγάλεις το χέρι και να αγγίξεις τα αστέρια.»
Η ηθοποιός, που γυρίζει στην πολιτεία, περιγράφει την υψομετρική διαφάνεια που κάνει τον νυχτερινό ουρανό να φαίνεται εγγύς — συνηθισμένη αποκάλυψη για τους επισκέπτες.
«Το Νέα Μεξικό είναι μέρος όπου τα πάντα είναι δυνατά. Όπου τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα, και όπου το μόνο όριο είναι η φαντασία σου.»
Πολιτική ρητορική, ναι, αλλά και αντανάκλαση του ρόλου της πολιτείας ως προ_specular — Los Alamos, Roswell, Spaceport America — όπου το απίθανο γίνεται πολιτική.
«Το Νέα Μεξικό είναι χώρα των αντιθέσεων, όπου η έρημος συναντά τα βουνά, και όπου το αρχαίο συναντά το σύγχρονο.»
Ο πρώην κυβερνήτης και πρέσβης του ΟΗΕ αποστιγματίζει τη δυαλότητα της πολιτείας: Τσάκο Κάνυον και Σάντια Λάμπος, πубλο αδόμπε και φωτεινές ίνες.
Μαζί, αυτές οι φωνές σχεδιάζουν ένα μέρος που αντιστέκεται στην απλή ορισμό: ευρύ, φωτεινό, στρωματικό και αιωνιώς ανακατασκευαζόμενο. Οι κριτικές δεν είναι απλώς έπαινοι· είναι προσπάθειες να ονομάσουν το ακατανόητο.