Ο Ρωμέο Μοντάγκιο δεν κάνει μετριοπαθία. Οι ομιλίες του σε όλο το Romeo and Juliet αποκαλύπτουν έναν νεαρό για τον οποίο η αγάπη δεν είναι συναισθήμα αλλά οντολογία —το πρίσμα μέσω του οποίου η πραγματικότητα ίδια θολώνεται. Τρεις συνομιλίες χαρτογραφούν τις αξίες του με χειρουργική ακρίβεια.
"But, soft! what light through yonder window breaks?
It is the east, and Juliet is the sun..."
Δεν τη θαυμάζει απλώς· την ανατακτοποιεί τον κόσμο. Η Τζουλιέτα απομακρύνει το φεγγάρι (Ροζαλίνη, παράδοση, ψυχρότητα). «Arise, fair sun, and kill the envious moon» —απαίτει μια νέα αστρονομική τάξη.
"Call me but love, and I'll be new baptiz'd;
Henceforth I never will be Romeo."
Η ταυτότητα είναι διαπραγματεύσιμη. Οικογενειακό όνομα, κοινωνική θέση, ιστορία —όλα παραχωρούνται για μια λέξη. Η αξία του: σύνδεση πέρα από σύμβαση.
"There is no world without Verona walls,
But purgatory, torture, hell itself."
Ο Φράγιος Λоренσό προσφέρει φιλοσοφία· ο Ρωμέο προσφέρει ανατομία. «Verona walls» = Τζουλιέτα. Η πόλη είναι αυτή. Η εξόριση δεν είναι τιμωρία· είναι εξαφάνιση. Ο κόσμος του έχει στενέψει σε ένα συντεταγμένο. Αξία: παρουσία ως ύπαρξη.
"O true apothecary! Thy drugs are quick. Thus with a kiss I die."
Δεν πεθαίνει από λύπη· πεθαίνει στην ένωση. Το φιλί είναι το τελευταίο σάκραメント, το φάρμακο το κρασί της κοινωνίας. Επιλέγει το χρονικό, τη μέθοδο, τη σημασία. Αξία: προαιρετικότητα μπροστά στη μοίρα.
Ο Ρωμέο δεν είναι «αφετηρικός». Είναι απόλυτος. Σε έναν κόσμο συμβιβασμών, είναι η τρομακτική, όμορφη εξαίρεση.