Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Βιβλία >> Λογοτεχνία

Η Καρδιά του Ρωμέο στο Μανίκι: Αξίες που Αποκαλύπτονται σε Τρεις Κλειδί Σκηνές

Ο Ρωμέο Μοντάγκιο δεν κάνει μετριοπαθία. Οι ομιλίες του σε όλο το Romeo and Juliet αποκαλύπτουν έναν νεαρό για τον οποίο η αγάπη δεν είναι συναισθήμα αλλά οντολογία —το πρίσμα μέσω του οποίου η πραγματικότητα ίδια θολώνεται. Τρεις συνομιλίες χαρτογραφούν τις αξίες του με χειρουργική ακρίβεια.

1. Η Σκηνή του Μπαλκονιού (Πράξη 2, Σκηνή 2): Αγάπη ως Αναδημιουργία

"But, soft! what light through yonder window breaks?
It is the east, and Juliet is the sun..."

Δεν τη θαυμάζει απλώς· την ανατακτοποιεί τον κόσμο. Η Τζουλιέτα απομακρύνει το φεγγάρι (Ροζαλίνη, παράδοση, ψυχρότητα). «Arise, fair sun, and kill the envious moon» —απαίτει μια νέα αστρονομική τάξη.

"Call me but love, and I'll be new baptiz'd;
Henceforth I never will be Romeo."

Η ταυτότητα είναι διαπραγματεύσιμη. Οικογενειακό όνομα, κοινωνική θέση, ιστορία —όλα παραχωρούνται για μια λέξη. Η αξία του: σύνδεση πέρα από σύμβαση.

2. Η Αντίδραση στην Εξόριση (Πράξη 3, Σκηνή 3): Εξόριση ως Πνευματική Θάνατος

"There is no world without Verona walls,
But purgatory, torture, hell itself."

Ο Φράγιος Λоренσό προσφέρει φιλοσοφία· ο Ρωμέο προσφέρει ανατομία. «Verona walls» = Τζουλιέτα. Η πόλη είναι αυτή. Η εξόριση δεν είναι τιμωρία· είναι εξαφάνιση. Ο κόσμος του έχει στενέψει σε ένα συντεταγμένο. Αξία: παρουσία ως ύπαρξη.

3. Η Τελευταία Σκηνή (Πράξη 5, Σκηνή 3): Αυτοκτόνια ως Σάκραメント

"O true apothecary! Thy drugs are quick. Thus with a kiss I die."

Δεν πεθαίνει από λύπη· πεθαίνει στην ένωση. Το φιλί είναι το τελευταίο σάκραメント, το φάρμακο το κρασί της κοινωνίας. Επιλέγει το χρονικό, τη μέθοδο, τη σημασία. Αξία: προαιρετικότητα μπροστά στη μοίρα.

Σύνοψη: Το Σύστημα Αξιών του Ρωμέο

Ο Ρωμέο δεν είναι «αφετηρικός». Είναι απόλυτος. Σε έναν κόσμο συμβιβασμών, είναι η τρομακτική, όμορφη εξαίρεση.

Λογοτεχνία

Related Categories