Το Macbeth αποδεικνύει την τραγική τέχνη του Shakespeare στην κορυφή. Κάθε στυλιστικό στοιχείο εξυπηρετεί την σκοτεινή ψυχολογία του έργου.
Πτώση πρωταγωνιστή από την ευγένεια μέσω hamartia (φιλοδοξία) → peripeteia (δολοφονία) → anagnorisis (αναγνώριση) → καταστροφή.
Μεταφορές ενδυμάτων («δανεισμένα ρούχα»), αίματος (ένοχος), φωτός/σκοτεινότητας (γνώση/κακό), νόσου (αρρώστια της Σκωτίας) δημιουργούν έναν συνοκτικό συμβολικό κόσμο.
Αρίθμητος γιάμβος πεντάμετρος—ευέλικτος, ομιλιώδης, αλλά μυϊκός. Παραλλαγές (τροχαϊκές αναστροφές, θηλυκές καταλήξεις) σημειώνουν ψυχολογική ρήξη.
Οι μονόλογοι του Macbeth («Είναι αυτό μαχαίρι;», «Αύριο...») εκθέτουν την εσωτερικότητα. Οι παραθέσεις δημιουργούν δραματική ιρωνεία—το κοινό ξέρει τι δεν ξέρουν οι χαρακτήρες.
Macbeth: πολεμιστής → δολοφόνος → τύραννος → κενός άνθρωπος. Lady Macbeth: σιδήρονο βούληση → υπνικόβημα ενοχής. Και οι δύο ηθικά αμφίβολα, ψυχολογικά βαθιά.
Το κοινό ξέρει τις ισοδυναμίες των μαγίστρων· οι χαρακτήρες όχι. Το χάσμα της τάσης οδηγεί κάθε σκηνή.
Το στυλ είναι ουσία εδώ: η ποίηση εκτελεί τη διαφθορά που περιγράφει.