Συγκρίνοντας τον ιερέα Χέιλ με τον Πόντιο Πιλάτο, ο Τζον Πρόκτορ υποδηλώνει ότι ο Χέιλ, όπως ο Πιλάτος που καταδίκησε τον Ιησού παρά την αθωότητά του, handelt με εγωιστικό και άδικο τρόπο. Ο Πρόκτορ κατηγορεί τον Χέιλ ότι καταδικάζει επίτηδες ή αμέλεια αθώους ανθρώπους ως μάγους, ακόμα κι αν ο Χέιλ υποσυνειδητά ξέρει ότι είναι αθώοι.
Η αναφορά καταδικάζει δυναμικά τον χαρακτήρα του Χέιλ, υποδηλώνοντας ότι ενεργεί όχι από ειλικρινή πιστή στη μαγγανεία αλλά από επιθυμία εξουσίας, θέσης ή συμμόρφωσης παρά να στέκεται για την αλήθεια.