Στο "A White Heron" (1886) της Sarah Orne Jewett, η Sylvia (όχι η Sarah) δεν νιώθει ερωτική έλξη στον κυνηγό.
Η Sylvia πηδάει στην πεύκη, βλέπει τη φωλιά του τσιροβάκου, επιλέγει τη σιωπή. Δεν μπορεί να προδώσει τη ζωή του πουλιού για χρήματα ή την έγκριση του κυνηγού.
Η "αυξανόμενη έλξη" είναι ΟΧΙ ερωτική αλλά ηθική/πνευματική: ο κυνηγός αντιπροσωπεύει έναν κόσμο που εμπορεύεται τη φύση. Η απόρριψη της Sylvia είναι μια οικοφεμινιστική πράξη – επιλογή συγγενείας με την αγριότητα έναντι ανθρώπινης συναλλαγής.
Κανένας ερωτισμός. Ηθική ξύπνηση παιδιού.