Ο Χορός μιλάει αυτόν τον στίχο στο Πρόλογο. Λειτουργεί σε δύο επίπεδα:
«Τι είναι παρελθόν» = η αρχαία εχθρότητα Μονταγκιού-Καπιγιουλετ. Ο Χορός συνοψίζει αυτό το παρασκήνιο ώστε το κοινό να μπει στη δράση ήδη καθοδηγημένο.
Το παιχνίδι αυτό γίνεται πρόλογος για τη μεγαλύτερη τραγωδία—τους θανάτους των εραστών και τη συμφιλίωση των οικογενειών. Ο Πρόλογος προαναγγέλλει το τέλος («αστεροσκοτωμένοι εραστές παίρνουν τη ζωή τους»), πλαισιώνοντας τις δύο ώρες της παράστασης ως προοίμιο καταστροφής.
Ο Σαίξπηρ χρησιμοποιεί τον Χορό ως και ιστορικό και προφήτη: εδώ είναι που ήμασταν· εδώ είναι που πάμε.