Ο Rogelio Sikat (1940–1997), που έγραφε με το ψευδώνυμο Impeng Negro, αποτελεί ανδριάντα postaci στη φιλιππινέζικη λογοτεχνία και θέατρο του 20ού αιώνα. Δραματοποιός και σεναριογράφος με εξαιρετικό θάρρος και τέχνη, ο Sikat χρησιμοποίησε την τέχνη του ως όπλο κατά της άδικιας, δίνοντας φωνή στους περιθωριοποιημένους και διαμαρτυρόμενος έναντι των ισχυρών δομών της εποχής του.
Γεννημένος στη Santa Cruz, Manila, ο Sikat ήταν το μεγαλύτερο από τέσσερα παιδιά σε οικογένεια που ασκούσε τη φτώχεια. Αυτή η άμεση εμπειρία της στερητικότητας έγινε η βάση της κοινωνικής του συνείδησης. Αντί να ακολουθήσει συμβατική διαδρομή, κατευθύνει τις παρατηρήσεις του για την ανισότητα στη γραφή που θα ταράξει τελικά τα θεμέλια του φιλιππινέζικου θέατρου.
Το 1964, το έργο του Sikat Impeng Negro κέρδισε το престижιο βραβείο Palanca, σηματοδοτώντας την άφιξή του ως σημαντική λογοτεχνική φωνή. Το έργο αντιμετώπιζε απευθείας τον ρατσισμό—τόλμηρη κίνηση για μια εποχή που τέτοια θέματα σιγούταν συχνά. Η δύναμή του ήταν αδιαμφισβήτητη· προσαρμόστηκε αργότερα σε ταινία το 1976, επεκτείνοντας την επιρροή του πέρα από την σκηνή.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Sikat έγραψε περισσότερες από 40 θεατρικά έργα και σενάρια, καθένα αντιμετωπίζοντας επείγουσες κοινωνικές και πολιτικές κwesties. Το έργο του διαβάζεται ως χρονολόγιο της ταραχώδους 20ης αιώνας των Φιλιππινών:
Ο Sikat ήταν φανερός κριτής της δικτατορίας του Ferdinand Marcos (1965–1986). Κατά τη διάρκεια της πολεμικής κατάστασης, όταν η διαμαρτυρία ήταν επικίνδυνη, το έργο του γίνει μορφή αντίστασης. Έγραφε με την πεποίθηση ότι το θέατρο μπορεί να ξυπνήσει τη συνείδηση και να κινητοποιήσει την αλλαγή. Τα σενάρια του δεν απεικονίζαν απλώς το πάθος—ανάλυζαν τις δομικές αιτίες του, ονομάζοντας τα συστήματα που διέτηραν τη φτώχεια και την καταπίεση.
Ο Sikat πέθανε από καρδιακή προσβολή στα 57, αλλά η επιρροή του διαμένει. Θεωρείται όχι μόνο για την τεχνική του τελειότητα στη δραματική μορφή, αλλά για τον ανεξίτηλο ηθικό του πυξίδα. απέδειξε ότι το φιλιππινέζικο θέατρο μπορεί να είναι ταυτόχρονα καλλιτεχνικά σοφιστικευμένο και πολιτικά εμπλεκόμενο—πρότυπο για γενιές συγγραφέων που ακολούθησαν. Σήμερα, τα έργα του μελετώνται ως ουσιώδη κείμενα στα μαθήματα φιλιππινέζικης λογοτεχνίας, και το όνομά του είναι συνώνυμο με την έννοια του teatro ng bayan (θέατρο του λαού).