Αναχρονισμός στο «Julius Caesar» του Σέικσπιρ: «Ρωμαίοι» vs «Κουρίτες»
Στη Πράξη 3, Τοποθεσία 2, ο Βρούτος απευθύνεται στην πλήθος ως «Ρωμαίοι, συμπολίτες, και φίλοι»—ισχυρή ρητορική αρχή. Αλλά ιστορικά, ένας Ρωμαίος πολίτης του 44 π.Χ. δεν θα ταυτίζονταν primarly ως «Ρωμαίος» στο εθνικιστικό νου που η λέξη φέρει σήμερα.
Ιστορική Ορολογία
- Κουρίτες (Quirites) — Ο επίσημος όρος για Ρωμαίους πολίτες σε αστικό κατώφλι (από Κουρίνος, ο θεϊσμένος Ρωμύλος). Χρησιμοποιείται σε νομικά, τελετουργικά, και επίσημα απευθύνσεις.
- Ρωμαίοι (Romani) — Χρησιμοποιείται σε πολιτικά/στρατιωτικά πλαίσια («Ρωμαϊκοί στρατιώτες», «ο Ρωμαϊκός λαός»).
- Κίβες (Cives) — «Πολίτες», επισημαίνοντας νομικά δικαιώματα.
«Ρωμαίος» ως ευρύ εθνικό/εθνική ταυτότητα—«Είμαι Ρωμαίος»—εξελίχθηκε αργότερα, ειδικά κατά την Αυτοκρατορία. Στη Δημοκρατία, η ταυτότητα ήταν πιο τοπική (οικογένεια, φυλὴ, πόλη) ή νομική (πολίτης vs μη-πολίτης).
Γιατί ο Σέικσπιρ χρησιμοποίησε «Ρωμαίοι»
- Διαφάνεια Κοινού — Οι ελισαβετιανοί θεατές κατανόησαν «Ρωμαίοι» άμεσα· «Κουρίτες» θα απαιτούσε γλωσσάριο.
- Ρητορική Δύναμη — «Ρωμαίοι» έχει δύο ισχυρά συλλαβές, βιβλική αντανάκλαση (Παύλου «Είμαι Ρωμαϊκός πολίτης»), και συναισθηματικό βάρος.
- Δραματικό Σύνταγμα — Ο Σέικσπιρ μοντερνίζει ρουτίνα τη γλώσσα για προσβασιμότητα (π.χ. ρολόγια που χτυπάνε στο Julius Caesar, αν και μηχανικά ρολόγια δεν υπήρξαν).
Είναι σκόπιμος αναχρονισμός—ο Σέικσπιρ επέλεξε θεατρική αποτελεσματικότητα παρά φιλολογική ακρίβεια.