Ο Αίμονας εμφανίζεται ως «ζεστός νέος» (περιγραφή του Σοφοκλή), «τρελά μαζευμένος» με την Αντιγόνη. Χαρακτηρίζεται ως «ένας καλός άντρας, αλλά πολύ πρόσθετος»—παθιασμένος, impulσικός, άφοβος να αμφισβητήσει τον πατέρα του Κρέοντα.
Οι αρχικές του φράσεις συνδυάζουν πατρική σεβασμό με επείγουσα υποστήριξη, αποκαλύπτοντας έναν χαρακτήρα άμεσα διαβλεπόμενο μεταξύ πιστότητας στην οικογένεια και πιστότητας στη δικαιοσύνη. Αυτή η δυαλότητα—υπακοουμένος γιος vs αρχηγός εραστής—ορίζει τον τραγικό του τόξο από την πρώτη στιγμή.