Ο χορός ανακατασκευάζεται συνεχώς σε χιλιετίες, αντανακλώντας πολιτισμικές, κοινωνικές, και τεχνολογικές μετατοπίσεις. Εδώ είναι μια εκτεταμένη επισκόπηση των μεγάλων εποχών του.
Τελετουργικό, αφηγηματικό, trance, μαγικό κυνηγετικό. Σπηλαιώδεις ζωγραφιές στη Γαλλία και Ισπανία παρέχουν τις πρώιμες αποδείξεις.
Αίγυπτος (ναϊκό τελετουργικό), Ελλάδα (χορηγικό θέατρο/διθύραμβος), Ινδία (Natya Shastra κωδικοποίηση), Κίνα (αυλικό/λαϊκό), Μεσοαμερική (κοσμολογικό). Ο χορός ήταν ιερό πολιτικό καθήκον.
Εκκλησιαστική καταστολή λειτουργικού χορού; επιβίωση σε λαϊκούς γύρους (carole), πομπές, και αναδυόμενες αυλικές εκθέσεις.
Ο χορός ως αυλικό accomplishment. Ιταλικές διατριβές (Domenico, Caroso); γαλλικά ballet de cour αρχές. Κοινωνικοί χοροί (pavane, galliard) κωδικοποιούνται.
Académie Royale του Λουδοβίκου ΙΔ (1661); εξέλιξη, πέντε θέσεις, προσκήνιο. Το μπαλέ γίνεται ανεξάρτητη τέχνη, όχι απλώς αυλική διασκέδαση.
Εργασία στο ποντο, ट्यूτού, επουράνια θέματα (Giselle, Swan Lake). Μπαλερίνα ως αέρινο ιδεώδες. Εθνικοί χαρακτηριστικοί χοροί ενσωματώνονται.
Ιζαδόρα Ντънκαν (ελεύθερη κίνηση), Μάρθα Γκράχαμ (συστολή/απελευθέρωση), Ντόρις Χάμφρεϋ (πτώση/ανάκαμψη). Απόρριψη της τέχνης του μπαλέ για συναισθηματική αυθεντικότητα.
Αφροαμερικανική λαϊκή έκρηξη: Charleston, Lindy Hop, ταπ (Νικόλας Brothers). Κοινωνικός χορός γίνεται πολιτιστική επανάσταση.
Κάννινγκαμ (τύχη), Judson Church (πεζική κίνηση, «non-dance»), release technique, contact improvisation (Πάκστων). Διαχύτεις τα όρια τέχνης/ζωής.
Breaking, popping, locking, krump — γεννημένο στο Βρόνξ/LA, παγκοσμιοποιημένο μέσω μέσων. Battle culture, cyphers, ατομική φωνή μέσα στην ομάδα.
Ο χορός παραμένει η πιο προσαρμοστική, εμβодиμμένη, και παγκόσμια γλώσσα της ανθρωπότητας — πάντα γινόμενος.