Το «Losing Grip» (2002) απεικονίζει μια καταιγίδα άγχους, αποσύνδεσης και αδιαφορίας. Η αφηγήτρια νιώθει ότι η πραγματικότητα της σβήνει: «χάνω την όραση, χάνω την επαφή, χάνω την αντίληψη του χρόνου». Αμφιβάλλει τις δικές της αντιλήψεις («χάνω την πίστη σε όλα όσα credevo ήταν πραγματικά») και την ταυτότητά της («σαν φάντασμα, σκιά του ατόμου που ήμουν»). Η γέφυρα—«Κάποιος να με σώσει, δεν μπορώ να σωθώ μόνη μου»—είναι μια γυμνή ικεσία για εξωτερική σωτηρία. Το τραγούδι καταγράφει την τρομακτική απώλεια του πνεύματος ελευθερίας στις κρίσεις ψυχικής υγείας, τελειώνοντας σε μαγευτική επανάληψη.