Το σάμπα, η εμβληματική μουσική καρδιά της Βραζιλίας, γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα μέσα στις αφροβραζιλιάνικες κοινότητες της Μπαγιά—απόγονοι δυτικάφρικανών που φόρτωσαν αναγκαστικά στη συνoικία. Η ρυθμική του βάση βγαίνει από τις Μπαντού παραδόσεις που πέρασαν τον Ατλαντικό, όπου τα ντύμπαν μοτίβα, η φωνητική ανταπόκριση και ο κοινοτικός χορός σχήσαν τον πολιτισμικό DNA μιας νέας τέχνης.
Όταν το σάμπα μετέβη στο Ρίο ντε Τζανέιρο στις αρχές του 20ου αιώνα, απορρόφησε και μεταμόρφωσε. Το μπατούκε και το λουντού—παλαιότερα αφροβραζιλιάνικα είδη χορού-μουσικής—συνέβαλαν συγχωρισμένους ρυθμούς και αισθητική κίνηση. Συγχρόνως, ευρωπαϊκές αρμονικές δομές, όργανα (κιθάρα, καβακίνιο, αργότερα το παντεϊρο) και μελοδικές συμβάσεις επενδύθηκαν στον αфриканικό ρυθμικό πυρήνα.
Αυτή η σύνθεση—αφρικανικός παλμός συναντά ευρωπαϊκή αρμονία, τελετή συναντά διασκέδαση—έγινε αιτία για μια μουσική που μπορούσε να εκφράσει τόσο την λύπη της αποδράσεως όσο και την χαρά της αντίστασης. Από τη ρόντα ντε σάμπα (μη τυπικές κυκλικές συγκεντρώσεις) μέχρι τις μεγαλοπρεπείς παρελάσεις του Καρναβαλιού, το σάμπα γίνεται όχι μόνο είδος αλλά σκάφος της μαύρης βραζιλιάνικης ταυτότητας, ανακατασκευάζοντας συνεχώς τον εαυτό του τιμάοντας τις μπαγιανές ρίζες του.