Η λατινοαμερικανική χορευτική μουσική δεν είναι μία παράδοση—είναι τριπλής έλιξας πολιτισμικό DNA:
Οι σκλαβωμένοι Αφρικανοί έφεραν: πολυρυθμίες (clave, μοτίβα καμπάνων), φωνητικές αντιδράσεις (call-and-response), αυτοσχεδιασμένη περκουσión (κόγκας, μπόγκο, τιμμπάλεσ), σώμα-ως-όργανο (πατήματα ποδιών, χτυπήματα χεριών). Το clave—2-3 ή 3-2—είναι η καρδιά του son, rumba, salsa, αφρο-κουβανέζικου τζαζ.
Οι αποικιστές συνέβαλαν: κιθάρα/βιουέλα (αρμονικό πλαίσιο), δομές στροφής-ρεφραίν, ποιητικές μορφές copla/decima, καθολικές λιтурγικές μελωδίες προσαρμοσμένες για κοσμικό χορό. Το μπολέρο, δάνσα, βαλς φέρουν όλα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική.
Τα εγχώριαvölker πρόσθεσαν: πεντάτονες/μοδικές κλίμακες, αέρινα όργανα (κουένα, ζαμπογιά, πινκίγιο), κυκλικά τύμπανα (μπόμπο, τεπονάζτλι), σαμανιστικά φωνητικά στυλ. Το ανδεϊκό ουάϊνο, το μεξικανικό σον χαρόχο διατηρούν αυτούς τους πυρήνες.
Αφρικανικός ρυθμός + Ευρωπαϊκή αρμονία + Ιθαγενής μελωδία = Λατινοαμερικανική χορευτική μουσική. Κάθε είδος (σάλσα, μερένγκε, κουμπιά, μπαχάτα, τάνγκο, σαμπά, ρεγκκετόν) είναι διαφορικός αναλογισμός των ίδιων τριών στοιχείων.