Η μουσική του τάνγκο και ο χορός του τάνγκο είναι αδιαιρέτοι· ο καθένας διαμορφώνει τον άλλο. Κύριες αντιστοιχίες:
Ο compás (σταθερή παλμή 2/4 ή 4/4 με συνκοπή) οδηγεί το βήμα, τις παύσεις και τις διακοσμήσεις. Οι μεταβολές τέμπου (από αργό/λυρικό σε γρήγορο/milonga) καλείν δυναμικές αλλαγές στην ποιότητα της κίνησης.
Η quebrada (αφηρημένη διακοπή) και το corte (κοπή) στη μελωδία αντικατοπτρίζουν τις ξαφνικές αλλαγές κατεύθυνσης και τις δραματικές παύσεις του χορού.
Και οι μουσικοί και οι χορευτές αυτοσχεδιάζουν σε πραγματικό χρόνο, ανταποκρινόμενοι στα σημάδια του άλλου — μια μη λεκτική συζήτηση.
Η μελαγχολία, η νοσταλγία, η πάθος και η ένταση του τάνγκο εκφράζονται μέσω του τίμβρου του bandoneón, των χρωματικών αρμονιών και του ρουμπάτο — ηχημένα στην έμφαση, την τάση και την άφεση των χορευτών.
Το στενό abrazo αντικατοπτρίζεται από τις διαπλεκόμενες οργάνες γραμμές (βιολί, bandoneón, πιάνο, μπάσο) που δημιουργούν μια ηχητική «έμφαση».
Έτσι, η μουσική του τάνγκο παρέχει το ρυθμικό σκελετό, τη συναισθηματική αφηγήση και τον αυτοσχεδιαστικό χώρο που ο χορός φέρνει στην φυσική ζωή.