Η Ψυχή του Χορού στην Ισπανία: Οκτώ Παραδοσιακά και Τοπικά Στυλ
Η χορευτική κληρονομιά της Ισπανίας είναι μωσαϊκό από ιστορία, γεωγραφία και ταυτότητα. Οκτώ ουσιώδη μορφές:
- Φλαμένκο (Ανδαλουσία): Το εικονικό. *Cante* (τραγούδι), *baile* (χορός), *toque* (κιθάρα), *palmas* (κοτσάνια). Απαιτείται duende (ψυχή). Improvisational μέσα σε αυστηρές μορφές (*palos*).
- Σεβιγιάνας (Σεβίλη): Το staple της γιορτής. Τέσσερα *coplas* (στrophes), καθένα με σταθερή χορογραφία. Ζευγάρια, γιορτινές, προσιτές.
- Σαρδανά (Καταλονία): Χορός κύκλου, μπλεγμένα χέρια, ακριβή βήματα αντίθετα στη φορά της ωρας. Σύμβολο καταλανικής ενότητας. Μπάντα *cobla* (φουσκωτά, χαλκά).
- Πάσο Ντόμπλε (Πανελλαδικά): Παντομίμα ταυρομαχίας. Άνδρας = ματαδόρας (μπαμπάς), Γυναίκα = μπαμπάς. Ρυθμός παρέλασης, δραματικές πόζες, *aplomo* (στάσιμον).
- Μπολέρο (αρχή 18ου αι.): Αργό 3/4, ερωτικό, στενό βραχιόνι, διαρκή στροφές, *vuelta* (πλάγια). «Ο χορός της αγάπης».
- Χότα (Αραγόνη): Γρήγορος, virtuoso. Άλματα (*brincos*), γρήγορα ποδολόγια, κροτάλα. Τοπικές παραλλαγές (Ναβάρα, Βαленθία, Φιλιππίνες).
- Φαντάγκο (Ανδαλουσία/Εστρεμαδουρά): Χορός ζευγαριού, 3/4 ή 6/8, αυξανόμενο τέμπο. *Βερδιάλες* (Μάλαγα) = τεράστιες ομάδες, ταινίες, λαϊκά όργανα.
- Μουνιέρα (Γαλικία): 6/8, οδηγούμενη από τσαμπούνα (*gaita*). Κυκλική, πολύπλοκες κινήσεις χεριών, *punteiro* (πρωτοχορευτής) improv.
Κάθε ένα είναι ζωντανή διάλεκτος του ισπανικού σώματος. Να τα ξέρεις είναι να ξέρεις τον χάρτη.