Επιστασιακά, αλλά δεν ήταν το χαρακτηριστικό του ήχος.
Ο Louis Armstrong είναι διακρινόμενος για τον φωτεινό, ανοιχτό, ψαλτρικό τόνο στην trompετή και το κορνέτα. Χρησιμοποίησε μουτζούρα (συνήθως ευθεία ή cup mute) επιλεκτικά για συγκεκριμένα εφέ:
Αντίθετα με μεταγενέστερους παίκτες (π.χ. Miles Davis, Wynton Marsalis) που έκαναν τη μουτζούρα πυρήνα της φωνής τους, η καινοτομία του Armstrong έ låg στο γενιά της имπροβισάσιόν, ρυθμικό swing και ωπερετικό ανοιχτό ήχο. Η μουτζούρα ήταν χρώμα, όχι ορισμός.