Ο Louis Armstrong δεν έπαιξε απλώς jazz—εφεύρε την πρώτη πλήρως αναπτυγμένη γλώσσα του. Το στυλ που πρωτοπόρησε, γνωστό ως Hot Jazz (επίσης Traditional Jazz ή Dixieland), θεμελίωσε το template για το jazz ως soloist's art form και έθεσε τις βάσεις για όλα όσα ακολούθησαν.
Γεννημένος το 1901 στη "Battlefield" περιοχή της Νέας Ορλέανης, ο Armstrong απορρόφησε το μουσικό gumbo της πόλης: μπράσ bands, blues, ragtime, spirituals, Κρεολική κλασική εκπαίδευση. Η καθοδήγηση υπό τον King Oliver και η περίοδος στο riverboat bands του Fate Marable σιδέρωσαν την αντίληψή του για ensemble interplay και solo leadership.
Οι Hot Five και Hot Seven sessions (1925-1928) για Okeh Records—με "West End Blues," "Potato Head Blues," "Struttin' with Some Barbecue"—είναι η Rosetta Stone του jazz. Αποδείξαν ότι το jazz μπορεί να είναι high art: συνταγμένο, ατσάντ, και συναισθηματικά βαθύ ταυτόχρονα.
Κάθε jazz trumpeter από τότε—Roy Eldridge, Dizzy Gillespie, Miles Davis, Wynton Marsalis—στέκεται στους ώμους του Armstrong. Αλλά η επιρροή του εκτείνεται πέρα από τσέμπα: το phrasing του διαμόρφωσε vocalists (Billie Holiday, Bing Crosby), η ρυθμική του αντίληψη υποστηρίζει swing, bebop και πέρα. Όπως είπε ο Wynton Marsalis, "Ο Louis Armstrong είναι η αρχή και το τέλος του jazz."