Τοποθετημένο στη Νέα Ορλέανη (πλέον μέρος του πάρκου Louis Armstrong), το Congo Square ήταν καθοριστικός τόπος συνάντησης για σκλάβους Αφρικανούς και ελεύθερους χρωματισμένους ανθρώπους καθ' όλη τη διάρκεια των 18ου και 19ου αιώνα. Η σημασία του για την εμφάνιση του τζαζ προκύπτει από έξι βασικούς παράγοντες:
Οι σκλάβοι από διαφορετικές-afρικανικές περιοχές φέρανε ξεχωριστές ρυθμικές παραδόσεις, όργανα (σαν το προπάτορας του μπαντζό, το akonting) και φωνητικά στυλ call-and-response. Αυτή η διασταύρωση יצר ένα νέο μουσικό λεξιλόγιο που συνδύαζε δυτικοαφρικανικά, καριβικά και ευρωπαϊκά στοιχεία.
Αντίθετα με τις φάρμες όπου τα ντιμπ禁止 (φοβούμενοι επικοινωνία για επαναστάσεις), το Congo Square επέτρεπε ντιμπ, χορό και τραγούδι τις Κυριακές απογεύματα. Αυτός ο έγκυρος χώρος διατήρησε αφρικανικές πολιτιστικές πρακτικές που αλλού καταργούνταν.
Οι γέροντες παρέδιναν ρυθμούς, τραγούδια και χορούς σε νεότερες γενιές, διατηρώντας τη συνέχεια με τη δυτικοαφρικανική μουσική κληρονομιά – ιδίως τις παραδόσεις Yoruba, Fon και Kongo – που γέγοναν θεμελιώδεις για τη ρυθμική γλώσσα του τζαζ.
Λευκοί κρεολ μουσικοί και επισκέπτες εκτελεστές απορρόφησαν αυτούς τους ήχους, ενσωματώνοντάς τους σε κουαδρίλες, मारσες και αργότερα ραγκτάιμ. Προσώπια όπως ο Louis Moreau Gottschalk τεκμήρισαν αυτές τις επιρροές σε συνθέσεις όπως το «Bamboula».
Οι Κυριακές συνδρομές της πλατείας (τεκμηριωμένες από 1817 και μετά) παρείχαν το κοινωνικό και ηχητικό εργαστήριο όπου η αυτο발표, η συλλογική αλληλεπίδραση και η ρυθμική πολυπλοκότητα – τα πυρήνα στοιχεία του τζαζ – συνδύασαν πρώτη φορά σε αμερικανικό πλαίσιο.
Συγκεκριμένες διατηρήσεις περιλαμβάνουν: πολυρυθμική στρώση (πολλαπλές ταυτόχρονες μετρικές), δομές call-and-response, μπλους νότες και την έννοια της μουσικής ως συμμετοχική εμπειρία και όχι ως θεατρική παράσταση.
Το Congo Square στέκεται ως μαρτύριο ανθεκτικότητας: ένας χώρος όπου καταπιεσμένοι άνθρωποι μετέτρεψαν την πολιτιστική επιβίωση σε καλλιτεχνική καινοτομία που ξαναδιαμόρφωσε την παγκόσμια μουσική.