Τα βόκαλ του τζαζ έχουν οριστεί από ένα πugno τρελαμένων προσωπικοτήτων των οποίων οι φωνές έγιναν ίδια οργάνα. Εδώ είναι πέντε στήλες της παράδοσης:
Ανεύρετο συναισθηματικό βάθος· καμπυλημένες νότες και φρασεολογία πίσω από τον ρυθμό μετέτρεψαν τα standards σε εξομολογήσεις. Βασικά: «Strange Fruit», «God Bless the Child», «Lover Man».
Μέστρας του swing, της φρασεολογίας και της intimistικης αφηγησης· γέφυρα μεταξύ τζαζ και pop. Βασικά: «My Way», «New York, New York», «I've Got You Under My Skin».
Αδιέξοδηintonation, απεριόριστο register, επαναξιολόγηση scat improvisation. Βασικά: «A-Tisket A-Tasket», «Summertime», «Mack the Knife» (live).
Χαρακτηριστική φωνή, μολυσματική χαρά και βιρτουοζίτσα στην trompετά· εφηύρε το τζαζ σόλο. Βασικά: «What a Wonderful World», «Hello, Dolly!», «West End Blues».
Αν και κυρίως τρομπετίστας, τα φωνητικά του cameo (π.χ. φωνητική έκδοση «'Round Midnight») και η επιρροή του στους τραγουδιστές μέσω των μπάντον του αξίζουν τη θέση. Βασικά: «Birth of the Cool», «Kind of Blue», «Bitches Brew».
Σάρα Βάγχαν, Νίνα Σιμόν, Τσετ Μπέικέρ, Ανίτα Ο'Ντεϊ, Κάρμεν ΜακΡαε, Τζο Γουίλιαμς, Μπέτι Κάρτερ, Τζον Χένδρικς, Μάρκ Μέρφι, Ντιάν Ρίβς, Κερτ Ελίνγκ, Γκρέγκори Πόρτερ, Σεσιλ ΜακΛορίν Σαλβάν.
Κάθε ένας διευρύντησε το λεξιλόγιο του τι μπορεί να είναι ένας τζαζ τραγουδιστής—improviser, αφηγητής, ακτιβιστής, καινοτόμιος.