Το σαξόφωνο είναι ένα μονό-καλαμικό ξύλινο οργανό που εφευρέθηκε το 1840 από τον Βέλγο Αδόλφ Σαξ. Παρά το χάλκινο σώμα του, ταξινομείται ως ξύλινο γιατί ο ήχος προέρχεται από ένα κουνούμενο καλάμι καλαμπούκιας—όχι από την ορθογραφία των χειλιών.
Γραμμένη ύψωση ≠ ακουόμενη ύψωση. Παράδειγμα: Όταν ένα άλτο σαξόφωνο διαβάζει ντο, ακούγεται μι♭ (μεγάλη έκτη χαμηλότερα). Οι παίκτες διαβάζουν μετατεταγμένα μέρη· οι 지휘τες ακούγουν τη συντονική ύψωση.
Σοπρανίνο (Μι♭), C-melody (Ντο, μανία των '20s), Κοντραμπάσο (Μι♭), Υποκοντραμπάσο (Σι♭, τεράστιο).
Κλασική (Ibert, Glazunov), τζαζ (κύριος φωνητής), R&B/soul (τμήματα χαλκιών), rock (Springsteen, Bowie), μαρσ/στρατιωτικές μπάνδες. Μια εφεύρεση, άπειρα πλαίσια.