Γιατί οι δεκαετίες του 1920 ονομάστηκαν «Εποχή του Τζαζ»: Φίτζτζεράλντ, Φλάππερς και μια πολιτιστική έκρηξη
Ο όρος «Εποχή του Τζαζ» δημιουργήθηκε από τον Φ. Σκότ Φίτζτζεράλντ σε ένα δοκίμιο του 1922. Αλλά η ετικέτα κόλλησε γιατί το τζαζ δεν ήταν απλώς μουσική—ήταν η μεταφορά για την ταχύτητα, την ατελείωτη βελτίωση και την διακοπή με το βικτωριανικό παρελθόν ολόκληρης μιας εποχής.
Πέντε κινητήριες δυνάμεις
- Έκρηξη Τζαζ: Λουίς Αρμστρόνγκ, Τζέλι Ρολ Μόρτον, Κинг Όλιβερ, Μπέσι Σμις. Η μουσική διαδόθηκε μέσω εγγραφών, ραδιόφωνου και κλαμπ—από τη Νέα Ορλέανη στο Σικάγο στη Νέα Υόρκη στον κόσμο.
- Πολιτιστική Επανάσταση: Φλάππερς, μπουμπουνισμένα μαλλιά, συντομευμένα πεζώματα, χαλαρωμένα ηθικά, ψήφος των γυναικών (1920). Η «Νέα Γυναίκα» χόρευε το Τσάρλστον στο τζαζ.
- Προϊβισιον & Speakeasies: Η παράνομη αλκοόλ δημιούργησε υπόγεια μέρη όπου το τζαζ ευδόκιμωνε—ενσωματωμένοι χώροι (μερικές φορές) όπου τα τάγματα αναμείγνυον.
- Οικονομική Blüte: Διαθέσιμο εισόδημα → ελεύθερος χρόνος, χοροί, φωνογράφοι, πωλήσεις партиτούρας. Η μεσαία τάξη αγόραζε τζαζ.
- Τεχνολογία: Ραδιόφωνο (εμπορικές εκπομπές αρχίζουν 1920), ηλεκτρικές εγγραφές (1925), δίσκοι 78rpm διέσπαραν το τζαζ εθνικά—δεν ήταν πλέον τοπικό.
Καλλιστεχνικός Μοντερνισμός
Η Αρνάζα της Χάρλεμ (Λάνγκστον Χιούζ, Ζόρα Νίλ Χάρηστον, Ντούκ Ελλίνγκτον στο Cotton Club) έκανε το τζαζ σαундτράκ της μαύρης μοντερνιστικής κίνησης. Φίτζτζεράλντ, Χέμινγκγουεϊ και Ελιότ απορρόφησαν τους ρυθμούς του στη λογοτεχνία. Οι οπτικοί καλλιτέχνες (Στούαρτ Ντέιβις, Ααρόν Ντάγκλας) ζωγραφίζαν τη συνκόπησή του.
Η Μεταφορά
«Εποχή Τζαζ» = ατελείωτη βελτίωση ως τρόπος ζωής. Σπάσιμο κανόνων. Ταχύτητα. Υβριδικότητα. Το παρελθόν αποσυναρμολογήθηκε, το μέλλον ατελείωτα βελτιώθηκε. Το τζαζ δεν ήταν φόντο—ήταν η λειτουργική λογική της δεκαετίας.