Γιατί η δεκαετία του 1920 λέγεται "Εποχή του Τζαζ": Φίτζτζεραλντ, Φλάπερς και πολιτισμική έκρηξη
Ο όρος "Εποχή του Τζαζ" δημιουργήθηκε από τον Φ. Σκωτ Φίτζτζεραλντ στο δοκίμιό του το 1922 "Η χαμένη μου πόλη" (συχνά αποδίδεται στη συλλογή Ιστορίες της Εποχής του Τζαζ) για να περιγράψει τη μανιακή ενέργεια της δεκαετίας.
Γιατί κράτησε
- Το Τζαζ ως μουσική υποκείμενη: Η συγκοπική, αυτοσχεδιαστική ενέργεια της μουσικής αντανακλούσε την απόρριψη της βικτωριανής σκληρότητας. Διασχίζοντας ρατσιστικά σύνορα (μαύροι δημιουργοί, λευκό κοινό), τρέφε τόσο την ενσωμάτωση όσο και την κατεξοχήν.
- Κοινωνική ανατροπή: Ψηφοφορία γυναικών (1920), φλάπερ κουλτούρα, μεταβαλλόμενη ηθική, καταναλωτικός πιστωτικός χορήγηση, αστικοποίηση.
- Διαταγή Απαγόρευσης (1920–1933): Η αποτυχημένη "γενναία προσπάθεια" γέννησε speakeasies, οργανωμένη εγκληματικότητα και μια ευδοκιμούσα νυχτερινή οικονομία όπου το τζαζ ανθέει.
- Τεχνολογία: Το ραδιόφωνο εκπέμπε τζαζ σε όλη τη χώρα· τα αυτοκίνητα έδιναν κινésia στη νεολαία· η τεχνολογία ηχογράφησης διέπεινε τον ήχο.
Μαζί, αυτές οι δυνάμεις δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα μεθύσματος—αυτοπεποίθησης, επανάστασης και άγχους—που η "Εποχή του Τζαζ" καταγράφει τέλεια.