Αντίθετα με τη συνήθη υπόθεση, το δυναμικό εύρος των ορχηστρών του 19ου αιώνα δεν ξεπέρασε αυτό των τυπικών ορχηστρών του 18ου αιώνα—και ήταν πιθανώς λεggere μικρότερο, με τη διάσημη ορχήστρα του Μάναϊμ (μέση 18ου αιώνα) να αποτελεί αξιοσημείωτη εξαίρεση για τις επανεπεστηρικές της τεχνικές κρεσέντσο/ντικρεσέντσο.
Η ορχήστρα της αulae του Μάναϊμ (1740s–1770s) πρωτοπόρησε στα βήμα-βήμα κρεσέντσο/ντικρεσέντσο (το «κυλίσμα του Μάναϊμ»), συγχρονισμένα βελόνισμα και δυναμική πειθαρχία που έκπληξαν τους συγχρονούς—ξεπερνώντας πολλές μεταγενέστερες ορχήστρες του 19ου αιώνα σε εκφραστικό εύρος.
Έτσι, η敘事 της συνεχώς διευρυόμενης ορχηστρικής φωνής είναι απλοποιημένη; ο 18ος αιώνας είχε τη δική του δυναμική raffinatezza.
Αντίθετα με τη συνήθη υπόθεση, το δυναμικό εύρος των ορχηστρών του 19ου αιώνα δεν ξεπέρασε αυτό των τυπικών ορχηστρών του 18ου αιώνα—και ήταν πιθανώς λεggere μικρότερο, με τη διάσημη ορχήστρα του Μάναϊμ (μέση 18ου αιώνα) να αποτελεί αξιοσημείωτη εξαίρεση για τις επανεπεστηρικές της τεχνικές κρεσέντσο/ντικρεσέντσο.
Η ορχήστρα της αulae του Μάναϊμ (1740s–1770s) πρωτοπόρησε στα βήμα-βήμα κρεσέντσο/ντικρεσέντσο (το «κυλίσμα του Μάναϊμ»), συγχρονισμένα βελόνισμα και δυναμική πειθαρχία που έκπληξαν τους συγχρονούς—ξεπερνώντας πολλές μεταγενέστερες ορχήστρες του 19ου αιώνα σε εκφραστικό εύρος.
Έτσι, η敘事 της συνεχώς διευρυόμενης ορχηστρικής φωνής είναι απλοποιημένη; ο 18ος αιώνας είχε τη δική του δυναμική raffinatezza.