Γιατί το Τμήμα Χορδών Είναι το Μεγαλύτερο στην Ορχήστρα
Έξι Λόγοι που οι Χορδές Κυριαρχούν στην Σκηνή
- Ηχητικό Θεμέλιο & Ανάμιξη: Οι χορδές παρέχουν συνεχής, ομογενής τίμβρα υποστηρίζοντας την ορχήστρα. Μεγάλοι αριθμοί επιτρέπουν απρόσκοπτες δυναμικές κλίμακες (ppp έως fff) και πλούσιες αρμονίες.
- Πολυvalence: Μελωδία, αρμονία, αντιμελωδία, pizzicato, tremolo, sul ponticello, col legno, αρμονικά—περισσότερες τεχνικές από οποιοδήποτε άλλο τμήμα.
- Τιμβρική Ποικιλία σε Ενότητα: τέσσερις διακριτικές φωνές (vln, vla, vc, db) που ανάμιγνύονται σε ένα "super-instrument" ή χωρίζονται σε ανεξάρτητες γραμμές.
- Παράδοση Section Playing: Ισον/οκταβικό διπλασιασμός δημιουργεί δύναμη και σταθερότητα λήψης· divisi επιτρέπει πολύπλοκη αρμονία χωρίς επιπλέον παίκτες.
- Ιστορική Αργία & Ρεπερτόριο: Από Corelli έως Mahler, οι συνθέτες έγραφαν για μεγάλους χορδικούς χορούς. Η μείωση τους αδυνατίει το τυπικό ρεπερτόριο.
- Ακουστική Πρόβληση: Πολλά τοξάρια που κινούνται μαζί προβάλλουν πέρα από χαλκά/κρουστά σε μεγάλες αίθουσες χωρίς ενίσχυση.
Τυπική επαγγελματική ορχήστρα: 16–18 πρώτες βιολιές, 14–16 δεύτερες βιολιές, 12–14 βιολές, 10–12 τσέλα, 8–10 κονträμπασ = 60–70 χορδές από 90–100 σύνολο.