Οι ακριβείς καθημερινές ώρες μελέτης του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν δεν καταγράφηκαν ποτέ, αλλά τα σύγχρονα απομνημονεύματα και οι δικές του επιστολές αποκαλύπτουν μια διάβια, σχεδόν μανιακή ασχολία με το πληκτρολόγιο που σμίλεψε την επαναστάτικη του τεχνική και συνθετική φωνή.
Από τα 4–5 ετών, ο πατέρας του Γιοχάν τον ανάγκαζε σε πολλές ώρες καθημερινά πιάνο, βιολί και θεωρία. Οι συνεδρίες ήταν βίαιες — όρθιος στο πληκτρολόγιο, χτυπούmenos για λάθη. Ωστόσο,_this σμίλευσε την προοδευτική ευχερία και μια βαθιά, περίπλοκη σχέση με το όργανο.
Ο Μπετόβεν ήταν ο μεγαλύτερος πιάνο ιμπροβιζατορ της ιστορίας. Ξέμπαινε ώρες εξαρματεύοντας — αναπτύσσοντας θέματα, δοκιμάζοντας αρμονική τόλμη, εξερευνώντας τα όρια του οργάνου. Πολλές σονάτες (π.χ. Waldstein, Appassionata) γεννήθηκαν σε αυτές τις συνεδρίες.
Ως η ακοή εξαφανιζόταν (από ~1798), η μελέτη μετατόπισε από ακουστική ανατροφοδότηση σε απτική/κιναισθητική μνήμη και εσωτερική ακοή. Πρίωνε τα πόδια του πιάνο για να νιώθει τις διεγέρσεις μέσω του δαπέδου.
Αν και λείπει η ωρολόγιο, η συνέπεια, η ένταση και ο σκοπός της εργασίας του Μπετόβεν στο πληκτρολόγιο — πάνω από 50 χρόνια — είναι το θεμέλιο της κληρονομιάς του. Δεν απλώς μελετούσε· εφάρμοζε τις δυνατότητες του σύγχρονου πιάνο με τα χέρια του.