Η δήλωση του Κρέοντα στην Αντιγόνη προαναγγέλλει τη δική του τραγική πτώση. Η υπερηφάνειά του και η σκληροκερδότητά του — αρνούμενος συμβουλές και επιμένοντας στην δική του κρίση — οδηγούν στον θάνατο του γιού του Αίμονα και της γυναίκας του Ευριδίκης. Τελικά, ο Κρέοντας μένει να υποφέρει τις συνέπειες των πράξεών του, γινόμενος ο ίδιος ο πρακτωρ της δικής του βασανίας. Η φράση υπογραμμίζει το ελληνικό τραγικό θέμα ότι το фаταλ λάθος (hamartia) ενός χαρακτήρα φέρνει την καταστροφή του.