Ένα μονόλογο δεν είναι ομιλία. Είναι δραματικό κινητήρα. Ένας χαρακτήρας, συνεχή ομιλία, καμία διακοπή. Αυτό που επιτυγχάνει:
Το «Είναι ή να μην είναι» του Άμλετ. Το «Έξω, βρώμικο κηλίδι» της Λеди Μακμπεθ. Βλέπουμε τη μηχανική—απορία, υπολογισμός, ραγδάδα. Η ενσυναίσθηση δεν ζητείται· υποβállεται.
Η αναφορά του αγγέλου. Η εξομολόγηση του κακόηθους. Η αλήθεια του βγαινόντων. Πληροφορία που παραδίδεται όχι μέσω διαλόγου αλλά μέσω ανάγκης—ο χαρακτήρας πρέπει να το πει.
Εσωτερική διαπραγμάτευση σε πραγματικό χρόνο. «Αν κάνω αυτό... αλλά αν μην κάνω...» Το κοινό ζει την απόφαση. Σπένς χωρίς δράση.
Ο ταφικόσκαφος. Ο θυρωρός. Ο κωμικός. Το γέλιο ως βαλβίδα πίεσης—και μετά ανοίγει η κάπα.
Άμεση διεύθυνση: «Εσείς, το κοινό, είστε ο σύμμαχός μου.» Συμμαχία. Η θεατρική σύμβαση ξανανεγocierεται μέσα στη παράσταση.
Ένα μονόλογο δικαιώνει το μήκος του. Κάθε πρόταση πρέπει να: αποκαλύπτει, προωθεί, βαθύνει, ή στρέφει. Καμιά υφή. Η υπομονή του κοινού είναι το νόμισμα—ξοδευτέον την με σύνεση.
Διάβασμα σωστά, ένα μονόλογο δεν είναι παύση στην δράση. Είναι η δράση—εσωτερικοποιημένη.