Μια'impressionante προσωποποίηση στην Αντιγόνη συμβαίνει όταν ο Χορός περιγράφει τον Θάνατο (Θάνατος) ως «ακόρητο» (ἀκόρητος / akorētos). Αυτή η στιγμή μεταμορφώνει μια αφηρημένη δύναμη σε μυθικό χαρακτήρα, βαθίζοντας το υπαρξιακό βάρος της πλέξης.
Ωδή 1 (Στασίμων 1), στίχοι 891–894 (η ελληνική αρίθμηση διαφέρει): Ο Χορός αναλογίζεται για τη θνητότητα του ανθρώπου μετά την καταδίκη της Αντιγόνης.
«Θάνατε, ακόρητε,
Που δεν φείδεσαι κανέναν,
Παίρνεις τους νέους, τους γέροντες,
Τους πλούσιους, τους φτωχούς —
Όλοι τρέφουν την άπειρη σου πείνα.»
Αυτή η προσωποποίηση μεταμορφώνει τον Θάνατο από βιολογικό τέλος σε μυθικό χαρακτήρα — ανεπιτήδειο, ανισότιμο, αιώνιο — βαθίζοντας το υπαρξιακό βάρος του έργου.