Στο Oedipus Rex (στίχοι 236–250), ο Oedipus καταράται τον δολοφόνο του Laius:
«Επὶ τὸν φονέα ἐπικαλῶμαι τὴν κατάραν...
να ξοδεύει τὸν βίον αὐτοῦ ἐν ταλαιπωρίᾳ...
Ἐὰν μετὰ τῆς ἐμῆς γνώσεως οἰκῇ παρ᾽ ἐμοί,
εὔχομαι ὅπως αὐτὸς ἐγὼ νιώσω τὴν κατάραν μου.»
Και μετά λέγει: «Ταῦτα τὰ ῥήματα οὐκ ἀργῶς λέγω» (ή παρόμοια μετάφραση· η ελληνική υπογραμμίζει τον σοβαρό ὅρκον).
Η αποποίηση «αργά λόγια» γίνεται η τελική δραματική ιρωνεία: κάθε λέξη τον δένει περισσότερο. Η κατάρα είναι εκφραστική δράση που επιτελεί την ίδια της την εκπλήρωση.