Ο Μπενβόλιος Μονταγκιού, ξάδερφος της Ρомеό, είναι ένας από τους πιο υποτιμώμενους χαρακτήρες του Σαίξπηρ. Σε ένα έργο που ορίζεται από τα ακραία—εχθρικά γένη, καπριζώδης έρωτας, θανάσιμη βία—ο Μπενβόλιος αντιπροσωπεύει τη λογική, τη μετριότητα και την τραγική αποτυχία της ειρήνης.
Τον γνωρίζουμε στην Πράξη 1, Τοποθεσία 1, προσπαθώντας να διαλύσει τη μάχη των υπαλλήλων: «Αποχωρείτε, αφρόνες! Βάλτε τα σπαθιά σας κάτω· δεν ξέρετε τι κάνετε». Το ενστίκτο του είναι πάντα η αποσκαλισμός.
Όταν η Ρомеό εγκλωβίζεται στη Ροζαλίν, ο Μπενβόλιος τον προτρέπει να «εξετάσει άλλες ομορφιές» (Πράξη 1, Τοποθεσία 2). Οργανώνει την παρουσία τους στο γιορτινό των Καπουλέτ— όχι για κακόβουλη διασκέδαση, αλλά για να διευρύνει την προοπτική της Ρомеό.
Στο μπαλόνι, βλέπει τη Ρомеό και την Τζουλίετα να γνωριστούν. Αρχικά σοκαρισμένος, δεν τους προδίδει. Έρχεται να υποστηρίξει τον έρωτά τους ως mahdollία γέφυρα μεταξύ των γένεων, προειδοποιώντας παράλληλα για τους κινδύνους.
Καθ' όλο το έργο, ο Μπενβόλιος προσπαθεί να μεσολαβήσει μεταξύ Μονταγκιού και Καπουλέτ. Αναφέρει αληθινά στον Πρίγκιπα τους θανάτους από τα ντύελλα. Αλλά η λογική του δεν αντέχει την ροπή της εχθρότητας, την οργή του Τυμπάλτ, την καπριζότητα της Ρомеό ή το σχέδιο της μοίρας.
Ο Μπενβόλιος επιβιώνει στο έργο—σπάνιο επίτευγμα για άντρα Μονταγκιού. Είναι ο πιστός φίλος, ο λυσιτελής παρατηρητής, η φωνή της υγείας που παραμένει άκουστος. Η παρουσία του υπογραμμίζει τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν η λογική νικάει. Είναι η συνείδηση του έργου.