Το ποίημα γιορτάζει τον θόρυβο και την ενέργεια της σύγχρονης βιομηχανικής πόλης — κυκλοφορία, μηχανήματα, μάζες — ως συναρπαστικό, αναζωογοητικό σημάδι προόδου και καινοτομίας. Γραμμένο σε ελεύθερο στίχο με ονοματοποιήσεις, εικόνες και επαναλήψεις.
Αντανακλά αλλαγές κοινωνίας αρχές 20ού αιώνα: η βιομηχανικοποίηση φέρνει θόρυβο/ρύποι, αλλά πολλοί το βλέπουν ως πρόοδο. Ο ομιλητής βρίσκει ομορφιά και έμπνευση στον αστικό κρότο, γιορτάζοντας την ανθρώπινη προσαρμοστικότητα και δημιουργικότητα. Αפילו στον χάος υπάρχει ελπίδα.